قسمتی از مثنوی با عنوان وا ا بتا  ( زبان حالی از حضرت رقیه "س")

از وقتـی کـه از مدینـه ،  بار سفر رو بسته ایم   

                                            نمیدونـم چرا بابا ، جملگی دل شکسته ایـم

بابام میگفت که کوفیا  ، نامه هایـی فـرستـادن     

                                               گفتن برای یاریمون   ،  تاپای جونـو ایستادن

گفتن حسیـن به شهـر ما ، بیـا که ما منتظریم   

                                             برای یاری دادنت  ، ازجونمون دست میکشیم

عمه که تعریف می کنـه ، قصه هایـی از مدینـه   

                                           بدجوری دلش پرشده از ، غصه هایی از مدینه 

عمه مون تعریف می کنه ، قصه هایی زکودکیش          

                                             میگه که نامردا زدن ، به درب خونشون آتیش

به پیش چشمای باباش  ، سیلـی به مادرش زدن  

                                         سیلی بغض و کینه رو ، حتی به باباش می زدن

قصه ای از در و دیوار ، از صورت نیلـی می گـه   

                                            از ضرب تازیانه و ، از سوزش سیلـی مـی گـه

عمه می گـه تو مدینـه ، زهر به بـرادرش دادن  

                                            بعد اینکه شهید شده ، تیر به جنازش می زدن

حالا بیـا ببیـن بـابـا ، کوفـه مدینـمـون شده   

                                             دود همون آتیش حالا ، راهی سینَمون شـده

همون آتیش که اون روزا ، به درب خونتون زدن  

                                                  ببین که حـالا کوفیـا ، بـه آشیـونَمـون زدن

همون سیلی که اون لعین ، به مادرت زهرا می زد 

                                                   ببین لعیـن دیگـری ، بـه دخترت حالا میزد

زینب وقتی کوچیک بوده ، مادرشو کتـک زدن

                                              حالا که من سه سالمـه ، زینبـو دارن میزنـن

ماشاالله امیدوارعسکری  (  امید )

تقدیم به شهیدان کربلا بویژه سید وسالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین (ع)

درآستانه ایام برترین حماسه ی خونین عالم هستی یعنی ایام محرم قرار داریم دوسروده ی جدیدم را به عنوان برگ زردی ( حتی برگ سبز هم نیست ) تحفه ی درویش به امید جلب عنایت و شفاعت خاندان عصمت وطهارت  تقدیم حضور عاشقان می نمایم

غـزل :   بـاغـبــان پـیــر

صحـرا صحـرا مـاسـه و دریـا دریـا کـویـر    

                                          و خسته و شکسته ، یک زن ، یک باغبان پیر

بـا نـام بـاغبـان ، مـرد تصویـر می شــود          

                                              بـاغبـان قصـه ی مــا ، یـک زنِ  اسـیــر

گفتـم اسیـر و بـه ذهنـم شکست خــورد          

                                               یـک زن ؛ اسـیــر ؛ قـافـلـه ای را امـیــر

گفتـم شکست !  این سـرو که ایستاده است               

                                                  یـک سـرو سـربـلـنـد ، امـا سـربـه زیـر

ایـن باغبـان که شمشادهایش شکسته انـد  

                                            باکام تشنه ، به جرعـه ی آبی نگشتـه سیـر

یـک زن ، یـک قاب سبز و یک تصویر سرخ    

                                                نقـاش مـا کشیـده چنیـن نقش بـی نظیــر

او از سـوار خستـه ی تنهـای دشت عشـق   

                                                    دارد حکایـت و بـاشــد بـرای مـا سفـیــر

آری گلــوی خستــه ی او ،  داد می زَنــَد       

                                              فریاد در گلـو شکسته ی خاموش در غـدیـر

مردم چگونـه فراموش شد  به سـالِ شصـت 

                                                  آن عهـد کـه بسته شد باکبیـر وهم صغیــر

ای زن که مـرد بودن  بـه تـو تفسیر میشود  

                                                    بـردوش تـو رسالت خونیـن تـریـن مسیـر

"امید" داشت شعرمن باتوبه رنگ غزل شود      

                                             بانوی عاطفه ، کَرَمـی کن دست دلـم بـگـیـر

ماشاالله امیدوارعسکری " امید"

  RSS