باسمه تعالی

نورچشمی های رسانه ی ملی

            آنها که صاحب این قلم یعنی نیش دارو را می شناسند می دانند که اهل تفسیر ورزشی نوشتن نیستم چون در تخصصم نیست و در کاری که سررشته نداشته باشم ، دخالت نمی کنم اما مطلبی که می خواهم عرض کنم ؛ اگر چه ظاهراً ورزشی است اما ، خیلی هم ، ورزشی ورزشی نیست و آنهم ، دررابطه با پخش مستقیم مسابقات فوتبال از رسانه ی مثلاً ملی است .

            همه ی بینندگان تلویزیون بویژه علاقمندان به برنامه های ورزشی مخصوصاً تماشاگران پروپاقرص مسابقات فوتبال لیگ وطنی اذعان دارند که دو تیم آبی و قرمز به عنوان نورچشمی های صداوسیما ، بیشترین سهمیه را در پخش مستقیم تلویزیون به خودشان اختصاص می دهند و جالب اینکه این دو تیم ؛ در هر کجای جدول هم که باشند ، از این امتیاز برخوردارند ( به عنوان نمونه به پخش مستقیم بازی های حساس روز پنج شنبه 3/3/86 اشاره می کنم که با وجود اینکه سایپا شانس اول قهرمانی لیگ برتر بود و بازی قبلش را هم از استقلال برده بود اما در روز پنج شنبه ، صداوسیما اعلام کرد بازی استقلال و پیکان را مستقیم از شبکه سه و بازی سایپا- پاس{ که حتی حساستر از بازی استقلال هم بود } را بصورت ده دقیقه به ده دقیقه همزمان با بازی استقلال اهواز –  مس کرمان  از شبکه 2 پخش خواهد کرد ) .

                از آن بدتر عملکرد این رسانه در پخش بازی های پایانی لیگ بود که بازی غیر حساس و تشریفاتی فرزند خوانده رسانه ( استقلال ) را مستقیم پخش کرداما بازی سایپا را که حکم فینال داشت  اصلا پخش نکرد یا پس از شکست ۴ بر ۱ پیروزی در برابر سپاهان  آقایان شبکه ۲ مربی تیم بازنده آقای دنیزلی را دعوت کرده اند آقای قهرمانی داور آن بازی هم که تا توانست در آن بازی به پیروزی خوش خدمتی کرد ( فقط برای پیروزی گل نزد و گرنه مربی سپاهان را اخراج کرد  ۲ بازیکن سپاهان را الکی الکی اخراج کرد و ... ) را هم آورده اند پای میز محاکمه که چرا آن پنالتی دقیقه ۸۷ را برای سپاهان گرفتی / آقایان خیالتان راحت باشد که اگر آن پنالتی سرسوزنی جای تردید داشت آقای قهرمانی آنقدر پرسپولیسی بود که اینجا هم خوش خدمتی خودش را ثابت کند ) به هرحال می خواهم بپرسم اگر این موضوع برعکس بود و آن پنالتی در دقیقه ۸۷ به نفع پیروزی گرفته شده بود و بازنده بازی سپاهان می شد ( یعنی اگر جای سپاهان و پیروزی عوض می شد ) آیا بازهم آقایان رسانه وبرنامه شبکه ۲ همان کار را می کردند / حضرت عباسی نه چرا ؟ عملکرد رسانه در طرفداری جانبدارانه افراطی و صریح از این دو تیم بهترین پاسخ برای این چرا است  

            بازی های این دو فرزند خوانده ی رسانه ی مثلاً ملی ( یعنی تیم های آبی وقرمز پایتخت ) حتی اگر در ته جدول هم باشند ، مستقیم و با حاشیه ها ( از پیاده شدن بازیکنان این تیم ها از اتوبوس تا دستشویی رفتن مربی تا خندیدن هوادار وگریه کردن تماشاچی تا تف انداختن بازیکن روی زمین ) پخش می شود و بازی سایر تیم ها ( علی الخصوص تیم های شهرستانی ) حتی اگر در رده اول جدول هم باشند بدون پخش حاشیه ها و غیرمستقیم و بسیار با بی توجهی پخش می شود و به قول مربیان یکی از تیم های شهرستانی ؛ همین موضوع هم باعث توجه بیشتر اسپانسرها به این تیم ها شده است { شاید هم رسانه همین هدف را دارد } و در واقع ، این امتیازمثبت و نابحقی است که صداوسیما به این دوتیم داده است و حتی رسانه مثلاً ملی ؛ در بسیاری از حوادثی که بعد از بازی این دوتیم اتفاق می افتد نیز بسیار مقصر است چون همین رسانه ؛ قبل از بازی ، آنقدر جوسازی می کند و آنقدر بازی معمولی این دو تیم را ، بزرگ و مهم جلوه می دهد که باعث آن عواقب می شود در حالی که اگر رسانه ، یک جو عدالت را چاشنی کار می کرد و بازی مثلاً استقلال – فجر سپاسی را همانگونه پوشش می داد که بازی فجر سپاسی – سایپا و یا سایر تیم ها . . . . .  اینهمه حسایت زایی و عواقب ناخوشایند نیز بدنبال مسابقه این دو تیم نبود .

            به هرحال ، امیدواریم رسانه ، فراموش نکند ملی است و همانقدر که مسئولین ، مربیان ، بازیکنان و هواداران استقلال یا پیروزی از آن سهم می برند و توقع دارند ، مسئولین ، مربیان ، بازیکنان و هواداران سایر تیم ها نیز سهم می برند وتوقع دارند .

آرزو می کنم یکی پیداشود که مانند نفت  ؛ رسانه را نیز ،

مـــــلــــــی کنـــد

 بــه امـیــد آن روز

ماشاالله امیدوارعسکری(نیش دارو )

بسم رب العرش العظیم

اگرآن روز نبودم که فدایی باشم                           فرصت امروز عطاکن که خدایی باشم

            به آسمان نگاه می کنم ، در افق ؛ آنجا که آبی آسمان و خاکستری زمین ، به هم می آمیزند ، در دوردستی نه چندان دور ، گردوغباری برپاست و دودی هم ؛ انگار ، سروی بر زمین می افتد ، سیربر نیزه بالا می رود و شیونی به آسمان برمی خیزد ، گیسوانی پریشان می شود ، سه ساله ای در فراق پدر می سوزد وتاب نمی آورد که بسازد ؛ خیمه هایی در آتش جهل وکینه خاکستر می شود ، سقایی برخاک می افتد و کودکانی تشنه ، خاک نمناک را به امید قطره آبی ، می کاوند و حسین (ع) رساترین فریاد را با حنجر بریده خویش ، برگوش تاریخ بانگ می زند که :

مرگ سرخ ، به از زندگی ننگین است

            . . . . . و در افق ؛ آنجا که آبی آسمان و خاکستری زمین به هم می آمیزند ، در دور دستی بسیار نزدیک ، گرد وغباری برپاست ؛ و دودی هم

            صفیر گلوله ای آسمان را می شکافد ، نفیر ترکشی به گوش می رسد و سروی از پای می افتد ، سپیداری قد خم می کند ، شاخ شمشادی می شکند و . . . . . . لاله ای می روید . . . .

. . .  . . . . ودراین میان ، من مانده ام و تماشای افق هایی دور دست ، که بسیار نزدیکند

نه حسین (ع) ، آنقدر دور است که دور از دسترس باشد نه حسینیان ، چنان با ما بیگانه اند که بیگانگی کنیم

            مگر همین دیروز نبود ؛ اگر خوب نگاه کنیم ، هنوز رد آبی که مادر آن رزمنده ، پشت سر پسرش ریخت ، در کوچه باقی است . . . .

            هنوز فرزند خردسالِ آن شهید ، شیرینی آخرین بوسه ی پدرش را در لحظه ی وداع ، برصورت خویش ، مزمزه می کند . . .

            هنوز همسر شهید ، قصه های رشادت های پدر را برای کودکش تمام نکرده است و هنوز ، خواب آنقدر پلک های شهر راسنگین نکرده است که صدای مارش های عملیات و اطلاعیه های جنگ را نشنوند . . . . .

. . . . . . . .  .. و من مانده ام و یک دنیا شنیده ها . . . .  . . .

و ای کاش بودم . . . . . . . . ای کاش بودم در آن روزهایی که در باره اشان فقط شنیده ام . . .  . .

ای کاش بودم در مدینه ؛ در کوچه . . . . . در کربلا ؛ در قتلگاه . . . . . در شام ؛ در خرابه . . . .

            وای کاش بودم در شلمچه ، در مجنون ، در والفجر ؛ بیت المقدس ؛ فتح المبین . . . . .

. . . . . . . . . .و اگر آن روز نبودم . . . . . .

امروز ، من ایستاده ام . . . . . . . . با کوله باری از تجربه های گذشته . . . . و چشمی امید به آینده . . .

من ایستاده ام و افق زیبایی از طلوع صبح امید را می بینم

            در افق ، آنجا که آبی آسمان و خاکستری زمین ، به هم می آمیزند ،آنجا که خورشید با هر طلوع ، به زمین سلام می کند ؛ خورشیدی را در طلوع میبینم که زمین وآسمان ، به سلرامش ایستاده اند ، سواری از دور پیداست ، او می آید . . . . او که انتقام همه ی مظلومین تاریخ است . . . . از هابیل تا حسین (ع) . . . . و از کربلا تا حلبچه . . . .

            . . . . ودر رکابش . . . .. . . سروی را می بینم برپای ایستاده ؛ سپیداری ؛ قد عَلَم کرده ؛ و شاخ شمشادی قامت کشیده . . . . و لاله هایی خنده برلب . . . .

            و می اندیشم که : « ای کاش در صبح زیبای ظهور ، من نیز ، یکی از آن لاله ها باشم »

آیا خواهم بود ؟ ؟ ؟ ؟ و مگــر جز این ؛ امیــــدی هست ؟ ؟ ؟ ؟

ماشا الله امیدوار عسکری

دیماه 1382 

بنام خدای علی اعلا

تقدیم به محضر مولا علی (ع) که بسیجی یعنی او که همه ی وجودش

وقف اسلام بود

من بسیجی ام

سربرفرمان الهی که بیش از 1400 سال قبل ، در غار حرا بر پیامبر اسلام (ص) نازل شد و در امتداد راهی که آن آخرین فرستاده ی الهی در غدیر ترسیم نمود و خون سرخ شهیدان کربلا ، به راستیش گواهی داد ؛ ودر تداوم راهی که پیر جماران اشارتمان فرمود و سربر فرمان ولی برحق زمان ، خامنه ای عزیز ، همچون کوه استوار و چونان سرو ، راست قامت ایستاده ام زیرا که

من ؛ بسیجی ام

          نامم ، حرفه ام ، طایفه ام و قبیله ام  هرچه باشد ، اما مرامم ،  هدفم ، حرکتم ، رفتارم ، گفتارم وزندگیم ، بسیجی است ؛ من اقتدا بر امامی کرده ام که در دنیا ، همه ی افتخارش این بود که بسیجی بود .

          نامم هر چه باشد ، عبداللهم ، چون حلقه بندگی الهی در گوش و عشق وصال پروردگار در دل دارم ، رنگ آبی را به پاس دل دریایی ام و اندیشه آسمانی ام پاس می دارم و سرخی خونم ، گواهی صادق بر استواری عهدی است که با رهبرم بسته ام .

          گوشی شنوا بر فرمانِ رهبرم ؛ دلی پاک در عشق وطنم ؛ دستانی پرتلاش در آبادانی میهنم ؛ چشمانی بیدار در حراست از انقلابم ؛ گام هایی استوار د رراه هدفم و سری سودایی در عشق به اعتقاداتم ؛ همه ی داراییم را تشکیل می دهد ؛ همه ی زندگیم ، در یک چفیه خلاصه می شود که از سجاده نمازم تا مرحم زخمم ، و هم کفنم ، همان تکه پارچه ی مقدس است .

          من ، فرزند انقلابم و برای فرزندان انقلاب ، چه عنوانی زیباتر و پرافتخارتر از « بسیجی » و فقط در این آرزویم که محبوبم ، رهبرم ، پیرِمرادِبسیجیان ، نایب برحق امام زمان ، این بسیجی بودنم را بپذیرد واز خداوند می خواهم که مرا ، در جمعِ پاکبازان وفداییان امام زمان بپذیرد / انشاالله

بنام خدای شهیدان شاهد

یک روز مانند شهیدان

آيا می شود يک روز شهيد شوم ؟  آیا می شود یک روز؛ هم رنگ شهیدان زندگی کنم ؟ می خواهم با خودم عهد کنم که امروز ، حداقل همین امروز را ، که لحظاتی از ساعاتم ، به نام شهیدان رنگ یافته است ؛ همچون شهیدان زندگی کنم . . . . . . . . . . . . . . . می خواهم امروز ، آنگونه باشم که شهیدان را ، . . . . . و خدای شهیدان را . . . . . از خودم . . .  . ..  واز اعمالم . . . .  . .  نرنجانم  . . . .

می خواهم امروز را . . . .. نه دروغی بگویم . . . . ونه بشنوم

                                    امروز . . . . . دلی را از خودم نرنجانم

                                                                                                امروز را . . . . . به نماز اول وقتم بپردازم

امروز را . . . .. بر لبانم ، بر چشمانم ، . . . . . و بردلم . . .. مهر بزنم تا هر آنچه نادیدنی و نانشیدنی است ،  به خود راه ندهند

امروز می خواهم همه ی حرام های الهی را بر خودم ؛ حـرام کنـم و واجباتش را ؛ واجـب

امروز را می خواهم بخاطر خـــدا . . . . . فقط بخاطر خـــــدا ، بگویـــم ، بشنــوم ، راه بــروم ، قکـر کنـــم و . . . .

امـــروز را . . . . . خـــلاصــه بگویم . . . . می خواهــم امـــروز را . . . .  

شهیـــد زنــدگــی کنـــم  

و اگر کاروان یاد و نام شهیدان بتواند در مسیر حرکت پربرکت خود ، مــرا وادارد که یک روز ، . . . . . حتـــی یـک روز ، شهیــد زندگی کنـــم ، یـک عمــر ؛ شیرینـــی و لــذت این یــک روز را ، با خودم خواهم داشت

و چــه زیباست اگـــر تمام عمــرم ؛ آن یــک روز باشـــد

اگــر بتــوانـــم ، تمـــام عمرم ؛ شهیـــد زنــدگـــی کــنـــم

آیــــا مـــی تــــــوانم ؟

  RSS